هجده

گفتم که پدر رسم بزرگی نه چنین بود گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین بود
گفتم که نه وقت سفرت بود چنین زود گفتا که مگو مصلحت حق چنین بود
بیست ودو روزه که از خواب بیدار نشدم در حالی که دارم خواب خیلی غمناکی میبینم و هر لحظه ارزو میکنم که از خواب بیدار بشم توی این خواب پدر نازنینم به طور ناگهانی از دستم رفته و من موندم و جای همیشه خالیش با یک عکسی که هر چی نگاهش میکنم اثری از مرگ در اون نمی بینم پدر مهربونم بیست روز بعد از برگشتن من به ایران دچار سکته مغزی شدیدی شد و بعد از چهارده روز فوت کرد خیلی اروم و مهربون روزایی که توی بیمارستان بود به اندازه هزار سال بوسیدمش و بوئیدمش و نگاهش کردم دستای پیر و مهربونش موهای سپیدش دیگه هرگز از جلوی چشمام دور نمیشه برای من مثل یک خوابه چون هنوز منتظرم که صدای پاهاش رو از پله ها بشنوم منتظرم که در خونه رو باز کنه و وارد بشه منتظرم که مثل هر روز صدای بلند وزیباش توی فضای خونه بپیچه که از ته دل میگه خدایا تو رو سپاس به خاطر این همه خوشبختی و نعمت

هنوز من منتظر دیدن هزاران عادت زیبای دیگش هستم
ولی افسوس .... که دیگه نیست
حالا میفهمم که چرا مجبور شدم برگردم ایران حالا مصلحت خدارو میفهمم گر چه هرگز در اون شک نکردم خدایا دوست دارم گرچه یکی از عزیزترینامو ازم گرفتی ولی تو رو شکر میکنم که بهم اجازه دادی دوباره ببینمش و هر چند کوتاه بتونم دوباره زیر یک سقف باهاش زندگی کنم خدا دوست دارم

بابا جونم تا روزی که زنده ام دوست دارم با اینکه روح خونمون رفته تو زنده ای در من در خواهرام در برادرام در مادرم که نمی دونم بعد از این بدون تو چطور طاقت میاره بابا جون خیلیییییییی دوست دارم خیلیییییییییی دلم برات تنگ شده خیلی